Oświadczam, że posiadam prawo wykonywania zawodu lekarza i jestem uprawniony do otrzymywania specjalistycznych informacji medycznych. Chcę zapoznać się z informacją z serwisu.

TAK NIE

 

„Pediatria i Medycyna Rodzinna” na liście Emerging Sources Citation Index

Z radością i dumą informujemy, że „Pediatria i Medycyna Rodzinna” („Paediatrics and Family Medicine”) została włączona do nowej (istniejącej od listopada 2015 roku) bazy danych Thomson Reuters/Clarivate Analytics z zakresu nauk ścisłych – Emerging Sources Citation Index (ESCI). Baza ta należy do systemu indeksów Web of Science™ i uwzględniane w niej tytuły poddawane są dalszej ewaluacji pod kątem umieszczenia w Science Citation Index Expanded™ (SCIE), Social Sciences Citation Index® (SSCI) oraz Arts & Humanities Citation Index® (AHCI). Jakość i zakres treści oferowanych przez Web of Science™ badaczom, autorom, wydawcom oraz instytucjom wyróżnia bazę ESCI spośród innych dostępnych. Nobilitacja „Pediatrii i Medycyny Rodzinnej” („Paediatrics and Family Medicine”) przez Thomson Reuters/Clarivate Analytics jest dowodem uznania dla potencjału czasopisma i dla zaangażowania Redakcji w dostarczanie środowisku medycznemu kluczowych i sprawdzonych informacji z dziedziny pediatrii i medycyny rodzinnej (evidence-based medicine).

Czytaj więcej >>

2016, Vol 12, No 4
Bezpieczeństwo farmakoterapii u dzieci w aspekcie różnic rozwojowych
Pediatr Med Rodz 2016, 12 (4), p. 363–374
DOI: 10.15557/PiMR.2016.0036
STRESZCZENIE

Zmiany fizjologiczne zachodzące w przebiegu rozwoju noworodków, niemowląt i dzieci wpływają na farmakokinetyczne i farmakodynamiczne właściwości wielu leków. Niedojrzałość organizmu i jego duża zmienność w czasie mają istotny wpływ na przemiany zachodzące na etapie wchłaniania, dystrybucji, biotransformacji i wydalania leków, a tym samym na skuteczność i bezpieczeństwo ich stosowania. Dzieci, zwłaszcza w wieku poniżej 4 lat, są podatne na szereg działań niepożądanych występujących u dorosłych, ale mogą u nich też występować dodatkowe działania niepożądane, związane z bezpośrednim oddziaływaniem toksycznym na rozwijające się narządy. Znane są jednak tylko nieliczne dane dotyczące działania leków u dzieci, ponieważ większość badań farmakokinetycznych i farmakodynamicznych prowadzono z udziałem dorosłych. W Stanach Zjednoczonych i Unii Europejskiej, w tym także w Polsce – przede wszystkim u dzieci hospitalizowanych – dopuszczone jest i szeroko praktykowane pozarejestracyjne stosowanie leków (off-label use i unlicensed use). Oznacza ono możliwość podania leku poza wskazaniami określonymi w Charakterystyce Produktu Leczniczego – są to np. inne dawki albo zmieniony odstęp między nimi, inne wskazania, droga podania, przedział wiekowy itp. Podstawą takiego działania jest konieczność ratowania życia lub zdrowia bądź nieskuteczność dotychczasowego leczenia. Szacuje się, że na świecie 25–89% hospitalizowanych dzieci i 69–100% noworodków leczonych na oddziałach intensywnej terapii otrzymało co najmniej jeden lek stosowany pozarejestracyjnie. Badania i raporty z nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii wykazały, że działania niepożądane u dzieci wynikające ze stosowania leków off-label są poważnym problemem. Odpowiedzią Europejskiej Agencji ds. Leków na wysyłane sygnały były zmiany legislacyjne z 2007 roku, ułatwiające prowadzenie badań klinicznych z udziałem dzieci i opracowanie postaci pediatrycznych leków, zwłaszcza dla noworodków. W artykule omówiono związane z wiekiem różnice dotyczące wchłaniania, dystrybucji, biotransformacji i wydalania leków w zależności od drogi podania, a także problemy wiążące się z pozarejestracyjnym stosowaniem leków i działaniami niepożądanymi leków u dzieci.

Słowa kluczowe: niemowlę, różnice rozwojowe, farmakokinetyka, pozarejestracyjne stosowanie leków, działania niepożądane
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Przygotowanie pacjentów stosujących leki przeciwzakrzepowe do procedur endoskopowych
Pediatr Med Rodz 2016, 12 (4), p. 375–383
DOI: 10.15557/PiMR.2016.0037
STRESZCZENIE

Leki hamujące agregację płytek krwi i antykoagulanty są szeroko stosowane w profilaktyce pierwotnej i wtórnej incydentów zakrzepowo-zatorowych oraz leczeniu zakrzepicy żylnej. Stosowanie tych leków wiąże się ze zwiększonym ryzykiem krwawienia podczas zabiegu endoskopowego, a ich odstawienie – ze zwiększonym ryzykiem incydentu zakrzepowo- -zatorowego. W pracy przedstawiono zasady oceny ryzyka i sposób przygotowania pacjenta leczonego lekami przeciwpłytkowymi lub doustnym antykoagulantem do procedury endoskopowej. W każdym przypadku należy zastanowić się nad wskazaniami i planowanym czasem leczenia oraz pilnością zabiegu. Diagnostyczna gastroskopia i kolonoskopia najczęściej nie wymagają modyfikacji leczenia, natomiast zabiegi zwiększonego ryzyka krwawienia wiążą się z potrzebą modyfikacji stosowanej farmakoterapii. W przypadku leczenia przeciwpłytkowego konieczne może być odstawienie leku w odpowiednim czasie przed zabiegiem. W przypadku podwójnej terapii przeciwpłytkowej w okresie bezwzględnych wskazań do jej stosowania należy rozważyć możliwość odroczenia zabiegu. U pacjentów leczonych antagonistami witaminy K, przy zwiększonym ryzyku krwawienia, trzeba odstawić leki w odpowiednim czasie oraz zastosować terapię pomostową heparyną drobnocząsteczkową – gdy ryzyko zakrzepowo-zatorowe w tej sytuacji zostanie ocenione jako niskie, terapia pomostowa może nie być potrzebna. Czas, w którym powstrzymujemy się od stosowania leków z grupy doustnych antykoagulantów niebędących antagonistami witaminy K, zależy od ryzyka krwawienia i wydolności nerek. Decyzje dotyczące sposobu postępowania mogą wymagać konsultacji specjalisty zlecającego leczenie przeciwzakrzepowe czy przeciwpłytkowe, a także opinii ośrodka, w którym będzie wykonana procedura. Lekarz wykonujący badanie powinien być poinformowany o stosowanym przez pacjenta leczeniu i podjętej modyfikacji.

Słowa kluczowe: terapia antykoagulacyjna, gastroskopia, kolonoskopia, leki przeciwpłytkowe, doustne antykoagulanty
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Profilaktyka niedosłuchu u dzieci do 7. roku życia
Pediatr Med Rodz 2016, 12 (4), p. 384–393
DOI: 10.15557/PiMR.2016.0038
STRESZCZENIE

Niedosłuch można klasyfikować na podstawie różnych kryteriów. Każde z nich dostarcza informacji na temat pochodzenia niedosłuchu, jak również charakteryzuje go pod kątem cech istotnych dla profilaktyki, diagnostyki i leczenia. Głównymi kryteriami podziału są etiologia, lokalizacja, wiek wystąpienia i głębokość ubytku słuchu. Niedosłuch jest obecnie bardzo ważnym problemem społecznym i jednym z najczęstszych zaburzeń rozwojowych. Wada słuchu nierzadko występuje już w momencie narodzin. Statystyki pokazują, że 2–3 dzieci na 1000 rodzi się z tym zaburzeniem, dlatego tak istotna jest profilaktyka, która pozwala uniknąć niedosłuchu lub przynajmniej zniwelować jego oddziaływanie w dalszym życiu jednostki. W artykule opisano różne klasyfikacje niedosłuchu u dzieci. Celem pracy było zaprezentowanie działań zapobiegających wystąpieniu wad słuchu u dzieci do 7. roku życia, a metoda badawcza polegała na analizie piśmiennictwa z lat 1998–2014. Aby zminimalizować ryzyko niedosłuchu w omawianej grupie wiekowej, najlepiej zastosować profilaktykę I fazy, która obejmuje działania podejmowane przez przyszłe matki. Najbardziej rozpowszechniona i skuteczna jest profilaktyka II fazy (Program Powszechnych Przesiewowych Badań Słuchu u Noworodków). W ramach profilaktyki III fazy w przypadku niedosłuchu u dzieci możliwe są zaaparatowanie lub zaimplantowanie. Działaniem mniej inwazyjnym – jednak nie zawsze wystarczającym – jest unikanie infekcji ucha.

Słowa kluczowe: zaburzenia słuchu, niedosłuch, dzieci, audiologia, profilaktyka
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Fasola – ważny składnik zdrowej diety. Analiza wartości odżywczych
Pediatr Med Rodz 2016, 12 (4), p. 394–403
DOI: 10.15557/PiMR.2016.0039
STRESZCZENIE

Rośliny strączkowe stanowią bogate źródło różnych substancji odżywczych niezbędnych dla organizmu ludzkiego. W kulturze polskiej jedna z odmian fasoli ma znaczenie szczególne – w okresie zaborów traktowano ją jako symbol patriotyzmu, na jasnych nasionach znajdują się bowiem ciemnoczerwone plamki w kształcie orła piastowskiego. Uprawa była zakazana przez ówczesne władze, dziś natomiast ta odmiana fasoli figuruje na polskiej liście produktów tradycyjnych. Fasola jest również jedną z 12 potraw wigilijnych. W wielu krajach właściwości prozdrowotne roślin strączkowych są znane już od czasów starożytnych. Rośliny te mają działanie przeciwnowotworowe – ze względu na zawartość proteaz, inhibitorów proteaz, lektyn i hemaglutynin, które wpływają na podziały, różnicowanie i apoptozę komórek w organizmie. Bogate w fitoestrogeny, głównie izoflawony, rośliny strączkowe chronią kobiety przed rozwojem nowotworów hormonozależnych oraz zmniejszają dolegliwości związane z menopauzą. Za sprawą dużej zawartości błonnika regulują perystaltykę jelit i mają właściwości prebiotyczne. Zmniejszają insulinooporność w cukrzycy typu 2. Wpływając na ekspresję genów odpowiedzialnych za β-oksydazę tłuszczów, lipogenezę i glukoneogenezę, obniżają poziom triglicerydów i cholesterolu LDL oraz podnoszą poziom cholesterolu HDL. Dzięki wysokiej zawartości kwasu foliowego pozwalają obniżyć ciśnienie tętnicze. Ułatwiają także utrzymanie prawidłowej masy ciała – powodują szybkie uczucie sytości. Wskazane są więc szczególnie dla osób cierpiących na zespół metaboliczny lub predysponowanych do jego wystąpienia. Zaleca się zwiększenie zawartości roślin strączkowych w diecie ze względu na ich właściwości prozdrowotne i walory smakowe.

Słowa kluczowe: zdrowie, rośliny strączkowe, Polska, fasola, odżywianie
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Wpływ mikrobioty na zdrowie człowieka
Pediatr Med Rodz 2016, 12 (4), p. 404–412
DOI: 10.15557/PiMR.2016.0040
STRESZCZENIE

Mikrobiotą nazywamy ogół mikroorganizmów zamieszkujących daną niszę ekologiczną. W ostatnich latach badania oparte na biologii molekularnej umożliwiły przynajmniej częściowe poznanie skomplikowanych interakcji między samymi mikroorganizmami, ale także między mikroflorą a organizmem gospodarza. W organizmie człowieka szczególnie sprzyjające warunki do namnażania się bakterii występują w jelicie grubym, w głównej mierze ze względu na powolny pasaż treści jelitowej. Szacuje się, że ciężar mikrobioty bytującej w błonach śluzowych człowieka może wynosić nawet 2 kg. Pomimo tak licznej i zróżnicowanej flory komensalicznej nie dochodzi do rozwoju przewlekłej odpowiedzi zapalnej, istnieje bowiem wiele mechanizmów zabezpieczających zarówno przed nadmiernym rozrostem, jak i przed przedostawaniem się bakterii komensalnych poza światło przewodu pokarmowego. Mikrobiota pełni w organizmie wiele istotnych funkcji, m.in. pozwala na efektywne przyswajanie energii, bierze udział w syntezie witamin oraz absorpcji jonów magnezu, wapnia i żelaza, wpływa na wzmocnienie integralności jelita. Zajmując niszę ekologiczną i stymulując układ odpornościowy, chroni przed namnażaniem się potencjalnych patogenów. W ostatnim czasie podkreślany jest związek mikrobiomu z konkretnymi jednostkami chorobowymi. Ważnych informacji dostarczyły badania składu flory jelitowej w przebiegu chorób przewodu pokarmowego, takich jak nieswoiste zapalenia jelit. Sugeruje się również zależność między składem flory komensalnej a otyłością, alergią, chorobami nowotworowymi czy autyzmem. Mikrobiom człowieka podlega licznym zmianom za sprawą czynników zewnętrznych i wewnątrzustrojowych. Najbardziej gwałtowne zaburzenia nazywane są dysbiozą. Do głównych jej przyczyn należy antybiotykoterapia, której niekorzystny wpływ na organizm człowieka może utrzymywać się przez kilka miesięcy, a nawet lat.

Słowa kluczowe: mikrobiom, mikrobiota, dysbioza, antybiotykoterapia
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Kolki niemowlęce
Pediatr Med Rodz 2016, 12 (4), p. 413–418
DOI: 10.15557/PiMR.2016.0041
STRESZCZENIE

Kolka niemowlęca to jedno z najczęstszych zaburzeń przewodu pokarmowego występujących u dzieci w początkowym okresie życia, zwykle od 2. tygodnia do 4. miesiąca. Zgodnie z przyjętą definicją jest to stan nasilonego niepokoju i niedającego się ukoić płaczu, na ogół obserwowany w godzinach wieczornych. Dolegliwości zazwyczaj ustępują samoistnie w pierwszym półroczu życia dziecka, jednak nierzadko na tyle niepokoją rodziców, że wielokrotnie zgłaszają się oni do lekarza pediatry w poszukiwaniu pomocy. Pomimo 40 lat badań przyczyny zaburzenia nadal nie są jasne; w patogenezie rozważa się m.in. nadwrażliwość na białko mleka krowiego, nietolerancję laktozy, zaburzenia mikrobioty przewodu pokarmowego, niedojrzałość układu nerwowego, negatywny wpływ dymu papierosowego, nieprawidłowe techniki pielęgnacyjne oraz czynniki psychospołeczne. W leczeniu stosuje się metody behawioralne: ograniczenie narażenia niemowlęcia na bodźce zewnętrzne i pozostawienie dziecka w spokoju. Kobietom karmiącym piersią zaleca się wyeliminowanie z diety kofeiny i ostrych przypraw, ewentualnie przejście na dietę bezmleczną. W przypadku niemowląt karmionych sztucznie rekomendowane są hydrolizaty o znacznym stopniu hydrolizy. W leczeniu farmakologicznym powszechnie stosuje się preparat simetikonu, który zmniejsza napięcie powierzchniowe gazów jelitowych, pozwalając na łatwiejszą ich dyspersję w luźnym stolcu, a następnie wydalenie. Kryteria Rzymskie III podają jako właściwe kontynuowanie każdego postępowania, które zostanie uznane przez rodziców za skuteczne, pod warunkiem że nie ma ono szkodliwych następstw.

Słowa kluczowe: kolka niemowlęca, niemowlęta, diagnostyka, leczenie
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Stan odżywienia a parametry całodobowego automatycznego pomiaru ciśnienia tętniczego u hospitalizowanych nastolatków z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym
Pediatr Med Rodz 2016, 12 (4), p. 420–427
DOI: 10.15557/PiMR.2016.0042
STRESZCZENIE

Częstość występowania nadwagi i otyłości u dzieci i młodzieży może mieć związek ze wzrostem występowania nadciśnienia tętniczego w tej populacji. Cel pracy: Ocena zależności parametrów całodobowego automatycznego pomiaru ciśnienia tętniczego u hospitalizowanych nastolatków z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym od ich stanu odżywienia, na etapie ustalenia rozpoznania. Materiał i metoda: Grupa badana składała się ze 112 osób w wieku 11–17 lat (42 dziewczynki i 70 chłopców) z rozpoznanym nadciśnieniem tętniczym pierwotnym. Uwzględniono wskaźniki stanu odżywienia. Wydzielono grupę I – o prawidłowym stanie odżywienia (40 osób) oraz grupę II – z nadwagą/otyłością (72 osoby). Dokonano analizy porównawczej grup testem t z oddzielnym oszacowaniem wariancji lub testem U Manna–Whitneya. Zależność parametrów opisujących ciśnienie tętnicze od wskaźników stanu odżywienia oceniono na podstawie korelacji rang Spearmana. Wyniki: Badane grupy różniły się znamiennie pod względem wskaźników odżywienia, natomiast nie różniły się w istotny sposób pod względem ocenianych parametrów automatycznego pomiaru ciśnienia tętniczego. Wskaźniki odżywienia w grupie I nie korelowały znamiennie z parametrami określającymi ciśnienie tętnicze. Znamienne korelacje stwierdzono z kolei w grupie II. Ze wskaźnikami odżywienia korelowały dodatnio ładunek skurczowego ciśnienia tętniczego w godzinach nocnych i średnia wartość tego ładunku w godzinach nocnych, wskaźniki masy ciała korelowały znamiennie ujemnie ze spadkiem nocnym ładunku skurczowego. Wnioski: 1) Do parametrów określających ciśnienie tętnicze mierzone metodą całodobowego automatycznego pomiaru u hospitalizowanych nastoletnich pacjentów z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym, wykazujących zależność od stanu odżywienia, należą cechy skurczowego ciśnienia krwi w nocy (ładunek nocny, wartość średnia, spadek nocny). 2) Związek wymienionych parametrów ze stanem odżywienia występuje wyłącznie w grupie nastolatków z nadwagą/otyłością.

Słowa kluczowe: nastolatki, nadciśnienie tętnicze, stan odżywienia, całodobowy automatyczny pomiar ciśnienia tętniczego, hospitalizacja
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Profil metaboliczny i zawartość fruktozy w diecie nastolatków z nadciśnieniem tętniczym i stanem przednadciśnieniowym
Pediatr Med Rodz 2016, 12 (4), p. 428–435
DOI: 10.15557/PiMR.2016.0043
STRESZCZENIE

Wstęp: W prewencji pierwotnej nadciśnienia zwraca się szczególną uwagę na zaburzenia składu ciała na niekorzyść tzw. masy beztłuszczowej. Wzmożone spożycie fruktozy może prowadzić do podwyższenia ciśnienia tętniczego. Cel: Celem badania była ocena profilu metabolicznego nastolatków z nadciśnieniem tętniczym i stanem przednadciśnieniowym oraz zawartości fruktozy w ich diecie. Materiał i metody: Zbadano 31 osób (18 chłopców i 13 dziewczynek) w wieku 12–18 lat (mediana: 15 lat). Do badania kwalifikowano dzieci z prawidłowo kontrolowanym nadciśnieniem tętniczym i stanem przednadciśnieniowym. Wykonano pomiary wzrostu, masy ciała, wskaźników: masy ciała, talia–biodro, talia–wzrost, a także oceniono zawartość tłuszczu i beztłuszczowej masy ciała za pomocą impedancji bioelektrycznej. Dokonano oceny diety badanych pod kątem zawartości fruktozy i kaloryczności posiłków. Wyniki: 42% dzieci (33% chłopców i 61% dziewczynek) miało nieprawidłowo wysoki wskaźnik masy ciała (z-score BMI > 2,0 SDS). Wskaźnik talia–wzrost był istotnie wyższy w grupie dziewczynek niż w grupie chłopców (odpowiednio 0,53 i 0,45, p = 0,04), podobnie z-score obwodu talii (2,82 vs 1,13, p = 0,02). U dziewczynek stwierdzono większą niż u chłopców procentową zawartość tkanki tłuszczowej (31% vs 17%, p = 0,001). Kaloryczność diety dziewczynek była niższa (1967 vs 2683 kcal, p = 0,003), ale w obu grupach stwierdzono nadmierną podaż energii (120% zapotrzebowania). Fruktoza zawarta w diecie pokrywała 11% zapotrzebowania kalorycznego. Wnioski: Badanie wykazało, że dziewczynki z podwyższonymi wartościami ciśnienia krwi w porównaniu z chłopcami mają więcej tkanki tłuszczowej i niekorzystną jej dystrybucję. Dietę dzieci z podwyższonym ciśnieniem tętniczym cechuje nadmierna kaloryczność, a zawartość fruktozy w tej diecie przekracza zalecane dzienne spożycie cukrów prostych.

Słowa kluczowe: nadciśnienie tętnicze, fruktoza, nastolatki, skład ciała
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Ostre uszkodzenie nerek po środkach kontrastowych u dzieci z wadami układu krążenia – wyniki badania pilotażowego
Pediatr Med Rodz 2016, 12 (4), p. 436–444
DOI: 10.15557/PiMR.2016.0044
STRESZCZENIE

Wprowadzenie: Ostre pokontrastowe uszkodzenie nerek jest nabytym uszkodzeniem nerek oraz istotnym czynnikiem krótko- i długoterminowych powikłań sercowo-naczyniowych. Ostre uszkodzenie nerek nadal rozpoznaje się na podstawie oznaczenia stężenia kreatyniny w surowicy. Stężenie kreatyniny wydaje się zbyt późnym markerem ostrego pokontrastowego uszkodzenia nerek, gdyż wzrasta z reguły w 1.–3. dobie po dożylnym podaniu środków kontrastowych. Obecnie poszukuje się czulszych biomarkerów uszkodzenia nerek. W piśmiennictwie wyróżnia się ludzką lipokalinę neutrofilową jako troponinopodobny marker wczesnego uszkodzenia nerek. Cel badania: Ocenie poddano zmiany stężenia ludzkiej lipokaliny neutrofilowej w moczu i surowicy u dzieci z wrodzonymi wadami serca po planowej procedurze cewnikowania serca. Materiał i metody: Grupa badana składała się z 16 pacjentów. Stężenie lipokaliny neutrofilowej i kreatyniny oraz wskaźnik lipokalina neutrofilowa/kreatynina w moczu i surowicy oceniono pięciokrotnie w różnych odstępach czasu. Grupa badana nie różniła się pod względem czynności nerek, procedury przygotowawczej i nawodnienia do zabiegu. Wyniki: W ocenionym materiale stwierdzono wzrost mediany stężenia ludzkiej lipokaliny neutrofilowej już w 2. godzinie od podania kontrastu w stosunku do wartości wyjściowych [mediana = 28,2 ng/ml (kwartyl 1. = 22,8 – kwartyl 3. = 33,77) vs mediana = 25,87 ng/ml (kwartyl 1. = 19,4 – kwartyl 3. = 29,6)]. Najwyższe stężenie lipokaliny neutrofilowej w surowicy występowało w 6. godzinie badania: mediana = 30,6 ng/ml (kwartyl 1. = 22,32 – kwartyl 3. = 42,17), po czym obniżało się do wartości wyjściowych. Wydalanie lipokaliny neutrofilowej z moczem wzrosło w 24. godzinie badania, by zmniejszyć się poniżej wartości wyjściowych w 48. godzinie. Nieznaczne upośledzenie filtracji kłębuszkowej obserwowano od 2. do 6. godziny badania, później stwierdzono poprawę w zakresie szacunkowej filtracji kłębuszkowej. Wnioski: Analiza wyników wskazuje na przydatność oznaczania stężenia ludzkiej lipokaliny neutrofilowej w diagnostyce wczesnego pokontrastowego uszkodzenia nerek u dzieci. Wskaźniki uszkodzenia nerek w tej sytuacji klinicznej wzrastają już w 2. godzinie od dożylnego zastosowania środków kontrastowych.

Słowa kluczowe: ostre pokontrastowe uszkodzenie nerek, wrodzone wady serca, angiografia, ludzka lipokalina neutrofilowa
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Czy słabo nasilone bóle brzucha mogą być jedynym objawem rozwijającej się choroby Leśniowskiego–Crohna? Opis przypadku
Pediatr Med Rodz 2016, 12 (4), p. 445–450
DOI: 10.15557/PiMR.2016.0045
STRESZCZENIE

Choroba Leśniowskiego–Crohna jest schorzeniem o nieznanej, wieloczynnikowej etiologii i narastającym trendzie występowania. Dotyczy dowolnego odcinka przewodu pokarmowego i powoduje znaczne obniżenie jakości życia. Do typowych objawów należą: bóle brzucha, przewlekła biegunka z domieszką śluzu i/lub krwi, badalny, często tkliwy opór w jamie brzusznej, utrata masy ciała, osłabienie, stany podgorączkowe/gorączka oraz zmiany okołoodbytnicze. Około 30% dzieci z rozpoznaną chorobą rozwija objawy spoza przewodu pokarmowego, do których zalicza się opóźnienie wzrastania, bóle stawów, zmiany w narządzie wzroku i zmiany skórne. Zróżnicowany i czasami nietypowy przebieg kliniczny może sprawiać wiele trudności diagnostycznych, opóźniać rozpoznanie i w konsekwencji zwiększać ryzyko wystąpienia powikłań, co ma szczególne znaczenie w populacji wieku rozwojowego. Celem pracy jest przedstawienie pacjentki, u której w momencie rozpoznania choroby Leśniowskiego–Crohna zwracała uwagę dysproporcja między skąpymi objawami klinicznymi a znacznym nasileniem zmian zapalnych w badaniu endoskopowym. Wnikliwe podejście lekarza pierwszego kontaktu umożliwiło szybkie ustalenie rozpoznania i wdrożenie odpowiedniego leczenia.

Słowa kluczowe: choroba Leśniowskiego–Crohna, diagnostyka, objawy, dzieci
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Choroba kociego pazura u 8-letniego chłopca – opis przypadku
Pediatr Med Rodz 2016, 12 (4), p. 451–454
DOI: 10.15557/PiMR.2016.0046
STRESZCZENIE

Choroba kociego pazura jest rzadką chorobą zakaźną wywoływaną przez Gram-ujemną bakterię Bartonella henselae. Najczęściej dotyka dzieci i młodzież. Do zakażenia dochodzi głównie w wyniku pokąsania lub podrapania przez kota, rzadziej – przez psa, królika czy świnkę morską. Choroba przenoszona jest również przez wszy odzieżowe i pchły kocie. Najczęściej przebiega w postaci miejscowej limfadenopatii, w pojedynczych przypadkach mogą wystąpić objawy choroby uogólnionej. W pracy przedstawiono opis wcześnie zdiagnozowanej i potwierdzonej badaniami serologicznymi choroby kociego pazura u 8-letniego chłopca. Bolesne powiększenie węzłów chłonnych pachwinowych zaobserwowano po 3 tygodniach od zadrapania okolicy pępka przez kota. Wyniki badań laboratoryjnych, poza nieco przyspieszonym OB, były w normie. Po 10-dniowym leczeniu w oddziale uzyskano poprawę stanu ogólnego, znaczne zmniejszenie węzłów chłonnych i ustąpienie dolegliwości. Choroba kociego pazura jest coraz częściej rozpoznawana, ale nadal stanowi problem diagnostyczny.

Słowa kluczowe: choroba kociego pazura, limfadenopatia, Bartonella henselae, dzieci
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Pediatryczny system segregujący (TRIAGE) w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym Szpitala Zachodniego w Grodzisku Mazowieckim
Pediatr Med Rodz 2016, 12 (4), p. 457–465
DOI: 10.15557/PiMR.2016.0047
STRESZCZENIE

Słowo triage pochodzi z języka francuskiego i oznacza segregowanie, sortowanie. Na świecie istnieje kilka systemów przedszpitalnych TRIAGE, w większości dostosowanych do pacjentów dorosłych. Stworzono również systemy przeznaczone dla dzieci, np. JumpSTART MCI Triage, Paediatric SATS Chart czy Paediatric CTAS. W Polsce brakuje odpowiedniego, jednolitego systemu pediatrycznego, a w szpitalach pediatrycznych są wykorzystywane systemy z innych krajów. Dotychczas nie opracowano sposobu kwalifikacji i kodowania chorych dzieci zgłaszających się do szpitala. Taką próbę podjęto w Szpitalu Zachodnim w Grodzisku Mazowieckim, gdzie powstał autorski system pediatrycznego TRIAGE, dostosowany do specyficznych potrzeb oddziału ratunkowego. W niniejszym artykule przedstawiono działający od kwietnia 2016 roku „Pediatryczny TRIAGE Szpitala Zachodniego w Grodzisku Mazowieckim”. System kategoryzacji i kwalifikacji pacjentów został przygotowany na bazie Manchester Triage z użyciem kolorów: czerwonego – przeznaczonego dla chorych, którzy wymagają natychmiastowej pomocy, pomarańczowego – dla dzieci, które wymagają pilnego przyjęcia w czasie do 10 minut, żółtego – dla pacjentów, którzy mogą oczekiwać na pomoc do 1 godziny, zielonego – dla osób, którym można udzielić pomocy w czasie do 4 godzin, niebieskiego – dla chorych, którzy mogą czekać do 6 godzin. Przewidziano również procedurę tzw. krótkiej ścieżki. System TRIAGE jest nieuciążliwą dodatkową procedurą, dzięki niej pacjent może otrzymać niezbędną pomoc tak szybko, jak tego wymaga jego stan kliniczny. Dodatkowo pełna dokumentacja postępowania chroni personel medyczny przed nieuzasadnionymi roszczeniami opiekunów chorych dzieci.

Słowa kluczowe: TRIAGE pediatryczny, kwalifikacja chorych, szpitalny oddział ratunkowy, stany zagrożenia życia, dzieci
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Wpływ wybranych elementów budowy kapsułkowego inhalatora proszkowego na sposób dostarczania leków do płuc
Pediatr Med Rodz 2016, 12 (4), p. 466–470
DOI: 10.15557/PiMR.2016.0048
STRESZCZENIE

W pracy przeanalizowano wybrane elementy budowy i działania inhalatorów kapsułkowych z wirującą kapsułką: Aerolizer® i cyklohaler. W badaniach zastosowano urządzenia i kapsułki wchodzące w skład produktów leczniczych dostępnych na rynku krajowym. Na podstawie zdjęć spod skaningowego mikroskopu elektronowego określono: (i) kształt i pole przekroju igieł używanych do przekłucia kapsułek z lekiem oraz (ii) wielkość, geometrię i pole powierzchni otworków utworzonych w kapsułce, przez które proszek jest wprowadzany do strumienia powietrza podczas stosowania inhalatora. Stwierdzono, że różnica w ukształtowaniu ostrza oraz rozmieszczeniu igieł wpływa zarówno na całkowitą wielkość powierzchni otworków, jak i na charakter powstałej perforacji. W inhalatorze Aerolizer® powierzchnia otworków wynosi średnio 1,3 mm2 po każdej stronie kapsułki i uzyskuje się owalne otwory przelotowe. W przebadanych inhalatorach typu cyklohaler powierzchnia otworków wynosi średnio 1,6–2,2 mm2 i utworzone otwory pozostają częściowo przykryte przez naddarty fragment powłoki kapsułki. Ustalono, że wpływ na obserwowane efekty mają zarówno rodzaj zastosowanych igieł, jak i właściwości materiału kapsułki. Oceniono potencjalny wpływ różnic dotyczących sposobu perforacji, a także zastosowanego materiału kapsułki na równomierność wysypu proszku oraz powstawanie aerozolu w inhalatorze. Jednocześnie zwrócono uwagę na inne istotne cechy inhalatorów oraz formulacji proszkowych, które decydują o możliwości efektywnego dostarczania leków inhalacyjnych do układu oddechowego.

Słowa kluczowe: leki inhalacyjne, aerozol, inhalator proszkowy, kapsułka
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)