Oświadczam, że posiadam prawo wykonywania zawodu lekarza i jestem uprawniony do otrzymywania specjalistycznych informacji medycznych. Chcę zapoznać się z informacją z serwisu.

TAK NIE

Opłaty za tłumaczenie

Od dnia 1 stycznia 2020 r. wydawca „Pediatrii i Medycyny Rodzinnej” wprowadza odpłatność w wysokości 500 zł + VAT za tłumaczenie, a w przypadku nadesłania pracy w języku angielskim – za jej opracowanie językowe.

Oznacza to, że począwszy od numeru 1/2020 prace przyjęte do druku zostaną opublikowane pod warunkiem wniesienia ww. opłaty. Redakcja zwraca uwagę, że od wielu lat wersje anglojęzyczne wszystkich artykułów publikowanych w „Pediatrii i Medycyny Rodzinnej” są zamieszczane w międzynarodowych bazach danych (m.in. Scopus, Web of Science), co zwiększa widoczność wyników Państwa badań. Dotychczas koszt opracowania językowego w całości ponosił Wydawca, obecnie – w związku z rosnącymi obciążeniami finansowymi – konieczny jest współudział Autorów. Redakcja zastrzega sobie prawo do zwolnienia z odpłatności w wyjątkowych sytuacjach.
Opłata powinna być uiszczona w terminie 14 dni od otrzymania stosownego powiadomienia od Redakcji.

Wpłat należy dokonywać na konto:

Medical Communications Sp. z o.o., ul. Powsińska 34, 02-903 Warszawa
IBAN: PL 34 1090 1043 0000 0001 4310 7637
Kod SWIFT: WBKPPLPP
Bank: Santander Bank Polska S.A.
Tytuł przelewu: Tłumaczenie, PiMR i numer czasopisma, nazwisko pierwszego autora pracy [przykład: Tłumaczenie, PiMR 1 2020, Kowalski]

2020, Vol 16, No 1
Postępowanie kliniczne w ostrym zakażeniu dróg oddechowych o ciężkim przebiegu (SARI) w przypadku podejrzenia choroby COVID-19. Wytyczne tymczasowe
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (1), p. 9–26
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0003
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Praktyczne aspekty postępowania z pacjentem z COVID-19 w placówkach opieki zdrowotnej i w opiece środowiskowej. Wytyczne tymczasowe
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (1), p. 27–32
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0004
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Contact tracing in the context of COVID-19. Interim guidance
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (1), p. 33–39
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0005
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Surveillance strategies for COVID-19 human infection. Interim guidance
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (1), p. 40–44
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0006
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Nagłe zatrzymanie krążenia u dzieci w praktyce lekarza podstawowej opieki zdrowotnej
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (1), p. 45–48
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0007
STRESZCZENIE

Nagłe zatrzymanie krążenia u dzieci występuje niezwykle rzadko w praktyce lekarza podstawowej opieki zdrowotnej. Nie ulega wątpliwości, że zarówno szybkie rozpoczęcie resuscytacji krążeniowo-oddechowej, jak i jej jakość zwiększają szansę przeżycia. Dlatego bardzo ważne jest, aby lekarz i personel podstawowej opieki zdrowotnej potrafili rozpoznać ten stan. System prawny w Polsce ani nie narzuca lekarzowi obowiązku uczestnictwa w kursie Basic Life Support (BLS), ani nie określa, jak często powinien w nim uczestniczyć. Certyfikat ukończenia kursu BLS Europejskiej Rady Resuscytacji jest ważny przez 3 lata. Po tym czasie kurs należy powtórzyć, dzięki czemu zwiększa się częstotliwość szkolenia personelu w tym zakresie. Istotna jest także informacja, że wytyczne dotyczące postępowania w nagłym zatrzymaniu krążenia są aktualizowane przez Europejską Radę Resuscytacji co 5 lat. W przypadku gdy w gabinecie lekarskim u pacjenta występuje utrata przytomności, brak oddechu lub nieprawidłowy oddech, należy podejrzewać zatrzymanie krążenia i jak najszybciej podjąć resuscytację krążeniowo-oddechową. Badanie tętna podczas nagłego zatrzymania krążenia nie jest obecnie zalecanym działaniem zarówno dla osób niezwiązanych z medycyną, jak i dla związanych z nią na co dzień. Ponieważ jego badanie nie jest wiarygodne, decyzję o wdrożeniu podstawowych zabiegów resuscytacyjnych należy podjąć na podstawie pełnego obrazu chorego. W pracy przedstawiono metodologię prowadzenia czynności resuscytacyjnych u dzieci powyżej 1. roku życia, ilustrując ją stosownymi fotografiami.

Słowa kluczowe: resuscytacja krążeniowo-oddechowa, nagłe zatrzymanie krążenia, dziecko
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Skutki uboczne kontrastów do MRI zawierających gadolin
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (1), p. 49–52
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0008
STRESZCZENIE

Rezonans magnetyczny to narzędzie diagnostyczne szeroko stosowane w praktyce klinicznej. Środki kontrastowe do obrazowania rezonansu magnetycznego, takie jak gadolin, są bardzo często używane w celu poprawy jakości obrazów uzyskiwanych za pomocą tego badania. Do niedawna uważano, że gadolin jest usuwany z organizmu w ciągu 24 godzin po podaniu i że nie ma żadnego szkodliwego wpływu na organizm ludzki. Niestety, ostatnie badania wskazują, że jest on zatrzymywany w organizmie nawet przez wiele lat po zastosowaniu i może powodować różne choroby. Jest to szczególnie niepokojące w przypadku pacjentów pediatrycznych, ponieważ gadolin może wpływać na procesy rozwojowe. Poniżej przedstawiamy krótki przegląd ostatnich badań nad akumulacją i skutkami ubocznymi gadolinu.

Słowa kluczowe: gadolin, MRI, kontrast, pacjenci pediatryczni
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
SIBO – co lekarz rodzinny wiedzieć powinien
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (1), p. 53–56
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0009
STRESZCZENIE

Prawidłowa mikrobiota jelitowa pełni wiele istotnych funkcji i jest niezbędna do utrzymania równowagi metabolicznej organizmu. W niesprzyjających warunkach może dojść do rozrostu bakteryjnego jelita cienkiego (SIBO), definiowanego jako kolonizacja jelita cienkiego przez mikrobiotę typową dla jelita grubego. Odsetek występowania SIBO w populacji ogólnej jest wciąż nieznany. Do czynników predysponujących do wystąpienia rozrostu bakteryjnego zalicza się między innymi zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego, stan po zabiegach resekcyjnych w obrębie jelit, współistnienie chorób przewlekłych czy starszy wiek. Zespół ten charakteryzuje się występowaniem niespecyficznych objawów, do których najczęściej można zaliczyć wzdęcia, nudności, bóle brzucha, zaburzenia wypróżniania, brak apetytu czy spadek masy ciała. SIBO rozpoznaje się na podstawie testów inwazyjnych i coraz bardziej popularnych nieinwazyjnych testów oddechowych. Pomocniczymi badaniami są również ocena mikroskopowa kału na obecność tłuszczu, oznaczenie morfologii, stężenia witaminy B12 czy albumin. Leczenie pierwszego rzutu stanowią eubiotyki, których przykładem jest ryfaksymina α, charakteryzująca się szerokim spektrum działania – wpływa na bakterie Gram- -ujemne i Gram-dodatnie, zarówno tlenowe, jak i beztlenowe. W terapii SIBO istotne są również odpowiednia dieta i modyfikacja stylu życia (regularna aktywność fizyczna, unikanie stresu oraz przywrócenie rytmu snu). W rzadkich przypadkach, jak np. zmiany anatomiczne, wskazane jest rozważenie leczenia operacyjnego. Niniejsza praca zawiera podstawowe informacje dotyczące SIBO, przydatne w codziennej praktyce lekarza podstawowej opieki zdrowotnej.

Słowa kluczowe: SIBO, rozrost bakteryjny, mikrobiota jelitowa, ryfaksymina α
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Znaczenie mikrobiomu i rola probiotyków w prewencji chorób alergicznych
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (1), p. 57–61
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0010
STRESZCZENIE

Drobnoustroje występują w wielu miejscach naszego organizmu (jelita, skóra, narządy rodne), ale największą grupę stanowią i najważniejszą rolę odgrywają te, które zasiedlają przewód pokarmowy. Wiadomo, że układ pokarmowy płodu jest jałowy, jednak po urodzeniu liczba mikroorganizmów w jelitach noworodka szybko wzrasta. Zasiedlanie przewodu pokarmowego przez bakterie ma fundamentalne znaczenie dla naszego przyszłego życia. Szczególną uwagę zwraca się na tzw. programowanie zdrowotne. Uważa się, że w ciągu 1000 pierwszych dni życia dziecka (obejmujących życie płodowe, okres niemowlęcy i wczesnodziecięcy) mamy możliwość programowania metabolizmu człowieka poprzez odpowiednie żywienie. Prawidłowe żywienie w czasie ciąży, laktacji oraz w pierwszych latach życia dziecka nie tylko zapewnia odpowiednie przyrosty masy ciała i optymalny stan odżywienia, ale również wpływa na odległe – tzw. długofalowe – efekty programowania zdrowotnego. Przypuszczalnie ma też znaczenie w rozwoju chorób alergicznych. Ostatnie dowody wskazują, że ryzyko atopii może być związane z dysbiozą mikrobiomu jelitowego, w związku z tym wzrosło zainteresowanie rolą probiotyków w zapobieganiu zaburzeniom alergicznym. Najlepiej udokumentowane jest podawanie probiotyków kobietom w ciąży, karmiącym oraz dzieciom w pierwszych 6 miesiącach życia jako działanie profilaktyczne zmniejszające częstość atopowego zapalenia skóry. Niektóre dane wskazują także na rolę przyjmowania probiotyków w nabywaniu tolerancji pokarmowej. Dodatkowo istotne jest, by podawany preparat probiotyczny był skuteczny, gdyż nie każdy obecny na rynku gwarantuje pożądane działanie. Szczepy bakterii muszą być przebadane pod kątem ich genomu, skatalogowane w bankach i opatrzone odpowiednim numerem identyfikacyjnym. Tylko z takich skatalogowanych i przebadanych szczepów można hodować kolonie dla najskuteczniejszych preparatów. Gwarantem skuteczności jest nie ilość bakterii, lecz ich jakość.

Słowa kluczowe: mikrobiom, probiotyki, choroby alergiczne, dzieci
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Przegląd przydatnych dla lekarzy (także niedermatologów) praktycznych zagadnień związanych ze schorzeniami aparatu paznokciowego
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (1), p. 62–69
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0011
STRESZCZENIE

Aparat paznokciowy (narząd paznokciowy) to wysoce wyspecjalizowana, skeratynizowana struktura należąca do grupy przydatków skóry. Pełni on wiele istotnych funkcji niezbędnych do utrzymania homeostazy, takich jak ochrona paliczka dystalnego przed uszkodzeniami czy stabilizacja opuszek palców. Aparat paznokciowy tworzą płytka paznokciowa oraz proksymalny wał paznokciowy i wały boczne, macierz paznokcia, łożysko paznokcia i obrąbek (hyponychium). Schorzenia aparatu paznokciowego rozpoznawane są nierzadko z opóźnieniem, przede wszystkim ze względu na warunki anatomiczne, lecz również z powodu bagatelizowania problemu nie tylko przez samych pacjentów, ale także przez lekarzy. Zmiany w obrębie aparatu paznokciowego są częstym elementem składowym wielu dermatoz lub stanowią osobne jednostki chorobowe. Do głównych zaburzeń związanych z patologiami w obrębie macierzy paznokcia należą linie Beau (poprzeczne zagłębienia świadczące o chwilowym zaburzeniu wzrostu płytki paznokciowej), onychomadeza (spełzanie płytek paznokciowych), onychorrhexis, nail pitting (paznokcie dziurkowane), koilonychia (paznokcie łyżeczkowate) czy trachonychia (szorstkość paznokci). W grupie zaburzeń związanych z zaburzeniami w obrębie łożyska paznokcia znajdują się onycholiza (utrata łączności pomiędzy płytką paznokciową a łożyskiem paznokcia), rogowacenie podpaznokciowe, przejściowa leukonychia (związana z obrzękiem łożyska paznokcia) oraz wybroczyny podpaznokciowe. W artykule przedstawione zostały także wybrane choroby paznokci związane z odkładaniem się barwnika (m.in. melanonychia), niektóre wrodzone schorzenia aparatu paznokciowego (takie jak np. wrodzone przemieszczenie paznokcia palucha czy zespół paznokieć–rzepka) i wybrane manifestacje schorzeń ogólnoustrojowych w obrębie aparatu paznokciowego. Zapoznanie się z prawidłowym nazewnictwem onychologicznym oraz przedstawionymi informacjami ułatwi z całą pewnością nawiązanie dialogu pomiędzy specjalistami chorób skóry a specjalistami medycyny rodzinnej.

Słowa kluczowe: aparat paznokciowy, choroby macierzy paznokci, zaburzenia w obrębie łożyska paznokcia, wrodzone schorzenia aparatu paznokciowego
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Epidemiologia i skutki zdrowotne syndromu FOMO. Rola lekarzy rodzinnych we wczesnym rozpoznawaniu, leczeniu i profilaktyce syndromu FOMO u nastolatków i młodych dorosłych
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (1), p. 70–76
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0012
STRESZCZENIE

W piśmiennictwie, głównie z zakresu pedagogiki i psychologii, podkreśla się, że skutkiem nadmiernego i niewłaściwego korzystania z internetu, mediów społecznościowych oraz urządzeń mobilnych może być syndrom FOMO (fear of missing out). W wolnym tłumaczeniu syndrom FOMO to obawa przed utratą ważnej informacji, która znika, gdy osoba z syndromem FOMO sprawdzi powiadomienia na telefonie lub zasiądzie przed komputerem, co prowadzi do powstania ,,błędnego koła”. Syndrom FOMO może być przyczyną rozwoju e-uzależnień. Na podstawie wyników badań ankietowych przeprowadzonych w grupie 1060 losowo wybranych Polaków w wieku od 15 lat wzwyż stwierdzono, że co piąty internauta z najmłodszej grupy badanych należy do osób z wysokim indeksem FOMO. U 1/5 respondentów dotkniętych syndromem FOMO w przypadku niekorzystania z mediów społecznościowych występują objawy somatyczne: nudności, zawroty głowy, bóle brzucha czy zwiększona potliwość. Wyniki tych badań dowodzą, że problem ten jest wyraźnie zauważalny wśród użytkowników mediów cyfrowych. Konieczne jest prowadzenie dalszych badań dotyczących częstości występowania syndromu FOMO, szczególnie w grupie nastolatków i młodych dorosłych, mających na celu także ocenę skutków zdrowotnych tego zaburzenia. Profilaktyka syndromu FOMO i związanych z nim e-uzależnień powinna znaleźć swoje miejsce nie tylko w obrębie działań szkoły, na przykład w ramach obowiązujących statutów szkolnych, ale także w zakresie pomocy leczniczej udzielanej osobom ryzykownie korzystającym z narzędzi świata cyfrowego. Lekarze rodzinni mogą być ważnym ogniwem w profilaktyce, rozpoznawaniu i leczeniu syndromu FOMO. Do korzystnych rozwiązań może należeć na przykład wprowadzenie w praktykach medycyny rodzinnej finansowanego ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia pilotażowego programu profilaktyki syndromu FOMO i e-uzależnień w grupie nastolatków.

Słowa kluczowe: FOMO, uzależnienie, profilaktyka, nastolatkowie
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Epidemiologia i przebieg kliniczny ostrego nieżytu żołądkowo-jelitowego w Klinice Pediatrii, Nefrologii i Alergologii Dziecięcej w 2018 roku
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (1), p. 77–82
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0013
STRESZCZENIE

Wstęp: Najczęstszą przyczyną ostrej biegunki we wszystkich krajach europejskich jest zakażenie rotawirusowe. Natomiast w krajach, w których powszechne stały się szczepienia ochronne przeciw rotawirusom, częstsza staje się etiologia norowirusowa. Cel pracy: Celem pracy była ocena etiologii i przebiegu klinicznego ostrego nieżytu żołądkowo-jelitowego u dzieci hospitalizowanych w Klinice Pediatrii, Nefrologii i Alergologii Dziecięcej Wojskowego Instytutu Medycznego. Materiał i metody: Analizie retrospektywnej poddano dokumentację medyczną dzieci hospitalizowanych w Klinice Pediatrii, Nefrologii i Alergologii Dziecięcej Wojskowego Instytutu Medycznego w Warszawie w okresie od stycznia do grudnia 2018 roku z powodu nieżytu żołądkowo-jelitowego. Do grupy badanej kwalifikowano dzieci z rozpoznaniem ostrego nieżytu żołądkowo-jelitowego, u których wykonywano badania mikrobiologiczne kału. Wyniki: U 93/155 dzieci stwierdzono nieżyt żołądkowo-jelitowy o nieustalonej etiologii, u 37 – etiologię rotawirusową, u 7 – adenowirusową, u 5 – norowirusową. U 5 dzieci w posiewie kału wyhodowano Salmonella spp. Ponadto u 8 dzieci stwierdzono etiologię mieszaną (u 5 rotawirusową i adenowirusową, a u 3 – rotawirusową i norowirusową). Wśród dzieci do 2. roku życia najczęstszą etiologię nieżytu żołądkowo-jelitowego stanowiły rotawirusy. U 48 chorych jedynym objawem były wymioty, u 40 – biegunka, natomiast u 67 badanych objawy współwystępowały. Podwyższone stężenia białka C-reaktywnego (CRP) stwierdzano w przypadku zakażenia o etiologii adenowirusowej i w przypadku zakażenia bakteryjnego pałeczką Salmonella spp. Zaobserwowano, że w przypadku zakażenia rotawirusowego statystycznie częściej obserwowane są niższe wartości CRP i wyższe wartości aminotransferaz. Wnioski: Najczęstszym czynnikiem etiologicznym ostrego nieżytu żołądkowo-jelitowego w badanej grupie dzieci były rotawirusy. W obrazie klinicznym infekcji rotawirusowej dominują wymioty i biegunka, którym stosunkowo często towarzyszy przejściowa hipertransaminazemia.

Słowa kluczowe: ostry nieżyt żołądkowo-jelitowy, dzieci, rotawirusy, adenowirusy, norowirusy, hipertransaminazemia
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Ocena surowiczego stężenia cynku u często chorujących dzieci z regionu łódzkiego
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (1), p. 83–86
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0014
STRESZCZENIE

Infekcje, szczególnie układu oddechowego, występują bardzo często u dzieci z terenów o wysokim współczynniku zanieczyszczenia powietrza, a przy niedojrzałym układzie odpornościowym częstość zakażeń jest jeszcze większa. Cynk pełni ważną funkcję w procesach regulacji wrodzonej i nabytej odpowiedzi immunologicznej. Pierwiastek ten bierze udział w produkcji białek, gojeniu ran, syntezie DNA i podziałach komórkowych oraz jest niezbędny w procesie rozwoju i aktywacji limfocytów T. Niedobór cynku zaburza fagocytozę, zabijanie wewnątrzkomórkowe oraz produkcję cytokin przez makrofagi. Celem pracy była ocena surowiczego stężenia cynku u często chorujących dzieci z regionu łódzkiego, diagnozowanych na Oddziale Klinicznym Interny Dziecięcej i Alergologii Ośrodka Pediatrycznego im. J. Korczaka. Materiał i metoda: W badaniu wzięło udział 60 dzieci często chorujących (≥6 infekcji układu oddechowego/6 miesięcy) oraz 60 dzieci zdrowych w wieku 1–18 lat. U wszystkich pacjentów oznaczono surowicze stężenie cynku metodą spektrometrii płomieniowej. Wyniki: U blisko 40% dzieci z nawracającymi infekcjami stwierdzono niskie surowicze stężenia cynku (<70 μg/dl). Nie odnotowano statystycznie istotnych różnic w stężeniu badanego pierwiastka w zależności od płci. W analizie wieloczynnikowej wykazano istotne różnice w surowiczym stężeniu cynku między grupą kontrolną a grupą z nawracającymi infekcjami dróg oddechowych (p = 0,044). Wnioski: Uzyskane wyniki wskazują, że niedobór cynku jest częsty u dzieci z nawracającymi infekcjami układu oddechowego z regionu łódzkiego.

Słowa kluczowe: cynk, dzieci, infekcja
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Przezklatkowe badanie ultrasonograficzne płuc u dzieci z objawami ostrej infekcji dolnych dróg oddechowych
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (1), p. 87–92
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0015
STRESZCZENIE

Jedną z najczęstszych infekcji dolnych dróg oddechowych jest zapalenie płuc, mogące przebiegać z całym spektrum różnych objawów klinicznych, spośród których najczęstsze są: gorączka, dreszcze, kaszel, ból w klatce piersiowej, duszność, przyspieszony oddech, hipoksja oraz zmiany osłuchowe (trzeszczenia, rzężenia). Metodą referencyjną służącą do potwierdzenia zapalenia płuc jest badanie radiologiczne klatki piersiowej. Alternatywą dla badań radiologicznych stało się w ostatnich latach przezklatkowe badanie ultrasonograficzne płuc. Celem pracy była ocena przydatności przezklatkowej ultrasonografii płuc jako metody alternatywnej dla badania radiologicznego klatki piersiowej u dzieci z klinicznymi objawami ostrej infekcji dolnych dróg oddechowych. Do badania zakwalifikowano 63 pacjentów hospitalizowanych w Klinice Pediatrii Nefrologii i Alergologii Dziecięcej w wieku od 1. miesiąca do 18. roku życia. Do grupy badanej włączono 44 dzieci (średnia wieku 4,3 ± 4,4 roku), grupę kontrolną stanowiło 19 dzieci (średnia wieku 6,5 ± 3,8 roku). Najczęstszymi objawami klinicznymi w grupie badanej był kaszel – 42/44 (95%), duszności – 31/44 (70%), gorączka – 28/44 (64%) pacjentów. U 30/44 (68%) dzieci obecne były objawy osłuchowe typowe dla zapalenia płuc, tj. trzeszczenia, rzężenia, ściszenie szmeru pęcherzykowego; 14/44 (32%) pacjentów miało wątpliwe klinicznie objawy infekcji dolnych dróg oddechowych. Badanie ultrasonograficzne płuc przeprowadzano w ciągu 48 godzin od wykonania badania radiologicznego klatki piersiowej. U 25/30 dzieci z klinicznymi objawami zapalenia płuc zmiany typowe dla zapalenia płuc zaobserwowano zarówno w badaniu radiologicznym, jak i w badaniu ultrasonograficznym; u 1/30 nie odnotowano zmian w żadnym z obydwu badań obrazowych. U 8/14 dzieci z wątpliwym klinicznie rozpoznaniem zapalenia płuc zmiany typowe dla zapalenia płuc zaobserwowano zarówno w badaniu radiologicznym, jak i ultrasonograficznym; u 1/14 nie odnotowano zmian w badaniach obrazowych. Wnioski: Przezklatkowe badanie ultrasonograficzne płuc jest przydatne w ocenie stanów zapalnych dolnych dróg oddechowych u dzieci, a wyniki badań ultrasonograficznych są porównywalne z przyjętym za referencyjne badaniem radiologicznym.

Słowa kluczowe: ultrasonografia płuc, pediatria, zapalenie płuc
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Zakażenie wirusem odry jako element diagnostyki i różnicowania z innymi chorobami wirusowymi na podstawie opisu przypadków klinicznych
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (1), p. 93–99
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0016
STRESZCZENIE

Wstęp: Odra jest chorobą zakaźną, wywoływaną przez wirusa RNA z rodzaju Morbillivirus z rodziny Paramyxoviridae. Większość zachorowań rozwija się u dzieci, najczęściej do 15. roku życia, jednak choroba może wystąpić w każdym wieku. Wirus przenoszony jest drogą kropelkową. Wysypka w przebiegu odry ma charakter plamisty lub plamisto-grudkowy. Początkowo obejmuje głowę, następnie tułów i kończyny (charakter zstępujący). Ustępuje w tej samej kolejności, w jakiej się pojawiła, pozostawiając przebarwienia skórne. Powikłania w przebiegu odry występują u około 20–30% chorych; większość z nich odnotowuje się u dzieci do 5. roku życia oraz u dorosłych powyżej 20 lat. Rozpoznanie odry ustalane jest na podstawie obrazu klinicznego, potwierdzonego badaniami serologicznymi. Według wytycznych programu Światowej Organizacji Zdrowia, dotyczących eliminacji odry w Polsce, każde podejrzenie zachorowania powinno zostać potwierdzone testami laboratoryjnymi (diagnostyka serologiczna lub molekularna). W zapobieganiu rozprzestrzenianiu się wirusa odry skuteczne jest tylko uodpornienie czynne. W Polsce szczepienie przeciw odrze należy do bezpłatnych szczepień obowiązkowych. Przebieg odry u osób immunokompetentnych w większości przypadków kończy się całkowitą eliminacją wirusa. W przypadku tej choroby nie ma specyficznej terapii przeciwwirusowej. Stosuje się leczenie wspomagające w postaci nawodnienia i leków przeciwgorączkowych. Antybiotykoterapia powinna być wdrażana jedynie w przypadku wystąpienia powikłań. Cel pracy: Celem pracy jest przedstawienie przypadków dzieci z infekcją dróg oddechowych, w trakcie której pojawiła się wysypka o charakterze plamistym, mogąca sugerować rozpoznanie odry. Wnioski: Odra jest chorobą zakaźną, związaną z wysokim odsetkiem powikłań, szczególnie u najmłodszych dzieci. Z uwagi na podobieństwo obrazu klinicznego z innymi chorobami wysypkowymi o etiologii wirusowej odra wymaga przeprowadzenia szczegółowej diagnostyki różnicowej.

Słowa kluczowe: odra, szczepionka MMR, mononukleoza zakaźna, wysypka plamista, witamina A
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Gorączka nawrotowa w codziennej praktyce pediatrycznej – prezentacja przypadku 6-letniej dziewczynki z przeglądem piśmiennictwa
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (1), p. 100–103
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0017
STRESZCZENIE

Zespół PFAPA (periodic fever, aphthous stomatitis, pharyngitis, cervical adenopathy) to najczęstsza gorączka nawrotowa, występująca głównie u dzieci. W okresie zaostrzeń charakteryzuje się cyklicznie pojawiającymi się epizodami wysokiej gorączki z towarzyszącym zapaleniem gardła, aftami błony śluzowej jamy ustnej oraz powiększeniem węzłów chłonnych szyi. Objawom klinicznym często towarzyszą podwyższone wartości markerów zapalnych, przy czym uważa się, że w zespole nie dochodzi do podwyższenia stężenia wskaźników posocznicy. W pracy omówiony został przypadek 6-letniej dziewczynki diagnozowanej z powodu nawracających epizodów gorączki, u której po wykluczeniu innych przyczyn ustalono rozpoznanie PFAPA. Nawrotom gorączki towarzyszyły podwyższone surowicze stężenia białka C-reaktywnego oraz prokalcytoniny. W wyniku zastosowanego leczenia glikokortykosteroidami uzyskano trwałą remisję objawów. W omówieniu zwrócono szczególną uwagę na wysokość wskaźników stanu zapalnego i odróżnianie zespołu PFAPA od uogólnionych procesów bakteryjnych. Poszerzenie wiedzy na temat możliwego przebiegu schorzenia wśród lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej oraz wśród pediatrów umożliwi wcześniejsze rozpoczęcie diagnostyki różnicowej oraz szybsze wdrożenie prawidłowego leczenia.

Słowa kluczowe: gorączka, autozapalenie, prokalcytonina, dzieci
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Szesnastoletni chłopiec z silnymi bólami odcinka lędźwiowego kręgosłupa
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (1), p. 104–106
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0018
STRESZCZENIE

W pracy przedstawiono opis przypadku 16-letniego chłopca z silnym bólem okolicy lędźwiowej, nasilającym się przy pochylaniu i chodzeniu. Przy przyjęciu do szpitala stwierdzono sztywność karku i obustronnie dodatni objaw Kerniga oraz bolesność palpacyjną wyrostków kolczystych kręgów L4–S1. Badania krwi z odchyleń ujawniły leukocytozę oraz dodatnie przeciwciała IgM przy ujemnych przeciwciałach IgG przeciwko Borrelia spp. Wykonano punkcję lędźwiową, uzyskując ksantochromiczny płyn z wysoką cytozą, sugerujący ropne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, jednak posiew wykluczył zakażenie bakteryjne. Badanie rezonansu magnetycznego kręgosłupa lędźwiowego uwidoczniło zmianę w kanale kręgowym na wysokości kręgu L3, którą usunięto operacyjnie. Histopatologicznie potwierdzono rozpoznanie wyściółczaka śluzowo- -brodawkowatego nici końcowej, rzadkiego nowotworu dzieci, który może dawać objawy radikulopatii lędźwiowej, do paraparezy kończyn dolnych włącznie. Wnioski: Nagły, niewyjaśniony ból kręgosłupa lędźwiowego u dzieci jest wskazaniem do diagnostyki obrazowej, w szczególności rezonansu magnetycznego, pozwalającego uwidocznić wiele patologii, w tym guzy kanału rdzenia kręgowego.

Słowa kluczowe: laminektomia, guz rdzenia kręgowego, neuroborelioza, radioterapia, neuroonkologia dziecięca
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Rzadka manifestacja choroby Potta
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (1), p. 107–109
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0019
STRESZCZENIE

Ropień pozagardłowy w przebiegu gruźlicy kręgosłupa szyjnego to rzadka prezentacja gruźlicy pozapłucnej, która może prowadzić do ciężkich, zagrażających życiu powikłań. W pracy przedstawiono przypadek młodego mężczyzny skarżącego się na ból podczas przełykania (odynofagię) i dolegliwości bólowe w obrębie szyi. Badanie wewnątrzustne ujawniło obecność torbielowatej masy nad tylną ścianą gardła, która okazała się ropniem pozagardłowym w przebiegu gruźlicy kręgosłupa szyjnego. Pacjent wrócił do zdrowia po zastosowaniu leczenia przeciwgruźliczego. Autorzy pracy podkreślają trudności diagnostyczne oraz przedstawiają sposób postępowania.

Słowa kluczowe: ropień pozagardłowy, choroba Potta, gruźliczy ropień pozagardłowy
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Rzadki przypadek guza typu schwannoma: niezmiennie zagadka diagnostyczna
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (1), p. 110–112
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0020
STRESZCZENIE

Cel badania: Podkreślenie znaczenia skrupulatnie zebranego wywiadu i dokładnego badania przedmiotowego pacjenta oraz zwiększenie świadomości/wiedzy co do różnych możliwości w zakresie diagnostyki i postępowania. Nerwiak osłonkowy (schwannoma) jest rzadkim, łagodnym, wolno rosnącym nowotworem osłonek nerwowych, wywodzącym się z komórek Schwanna. Niespecyficzna lokalizacja guzów tego typu stanowi prawdziwe wyzwanie głównie dla konsultujących lekarzy. Aktualnie główną metodą leczenia tej jednostki chorobowej jest interwencja chirurgiczna. Resekcja schwannoma o lokalizacji pozaczaszkowej często wiąże się jednak z wysokim ryzykiem powikłań. Opis przypadku: Przedstawiono przypadek guza typu schwannoma umiejscowionego w bocznej części szyi u młodego mężczyzny. Zmiana została początkowo uznana za torbiel łojową. Badanie histopatologiczne wyciętej masy wykazało jednak, że jest to guz typu schwannoma. Wniosek: Autorzy pragną podkreślić konieczność zwiększonej czujności klinicznej wśród lekarzy prowadzących we wszystkich przypadkach pacjentów zgłaszających się z guzami zlokalizowanymi w bocznej części szyi.

Słowa kluczowe: schwannoma, neurilemmoma, komórki Schwanna, guzy osłonek nerwowych
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Wrodzone zwężenie otworu gruszkowatego nosa: rzadki przypadek leczony z powodzeniem metodą postępowania wyczekującego
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (1), p. 113–117
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0021
STRESZCZENIE

Cel pracy: Celem autorów było podkreślenie skuteczności leczenia wrodzonego zwężenia otworu gruszkowatego nosa metodą postępowania wyczekującego oraz uwypuklenie roli innych zaburzeń, które mogą współistnieć z omawianą jednostką chorobową. Omówienie: Wrodzone zwężenie otworu gruszkowatego nosa może występować jako anomalia izolowana lub jako element spektrum zaburzeń holoprozencefalii. Przedstawiony opis przypadku ukazuje rolę diagnostyki obrazowej w potwierdzeniu rozpoznania oraz ujawnieniu ewentualnych innych współistniejących patologii. Opis przypadku: Autorzy przedstawiają przypadek noworodka, u którego krótko po urodzeniu stwierdzono zaburzenia oddychania wymagające intubacji w celu podtrzymania oddechu. Rozpoznanie wrodzonego zwężenia otworu gruszkowatego nosa ustalono na podstawie cech w badaniu radioobrazowym. U pacjenta odnotowano także pojedynczy środkowy siekacz szczęki. Wniosek: Niniejszy opis przypadku dowodzi, że postępowanie wyczekujące jest skuteczną metodą. Chociaż ta rzadka jednostka chorobowa może występować jako zaburzenie izolowane, należy mieć na uwadze możliwość współistnienia innych anomalii.

Słowa kluczowe: siekacz, noworodek, holoprozencefalia, zwężenie
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
The use of non-steroidal anti-inflammatory drugs (NSAIDs) in patients with COVID-19. Scientific brief
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (1), p. 118–119
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0022
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
COVID-19 and the use of angiotensin-converting enzyme inhibitors and receptor blockers. Scientific brief
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (1), p. 120–121
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0023
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
“Immunity passports” in the context of COVID-19. Scientific brief
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (1), p. 122–123
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0024
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Bacille Calmette–Guérin (BCG) vaccination and COVID-19. Scientific brief
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (1), p. 124–124
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0025
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Wieloukładowy zespół zapalny u dzieci a COVID-19
Pediatr Med Rodz 2020, 16 (1), p. 125–126
DOI: 10.15557/PiMR.2020.0026
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)