Wgłobienia jelita cienkiego w cienkie u dzieci – obserwacja jednego ośrodka
1 Studenckie Koło Ultrasonografii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego przy Zakładzie Radiologii Pediatrycznej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, Warszawa, Polska
2 Zakład Radiologii Pediatrycznej, Warszawski Uniwersytet Medyczny, Warszawa, Polska
Adres do korespondencji: Jan Stanisław Bukowski, Studenckie Koło Ultrasonografii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego przy Zakładzie Radiologii Pediatrycznej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, ul. Żwirki i Wigury 63A, 02-091 Warszawa, tel.: +48 22 317 92 81, e-mail: bukowski.janek@gmail.com
Pediatr Med Rodz 2019, 15 (3), p. 271–275
DOI: 10.15557/PiMR.2019.0045
STRESZCZENIE

Cel: Wgłobienie jelita cienkiego w cienkie to coraz częściej opisywana zmiana występująca u pacjentów pediatrycznych. Cele pracy obejmowały charakterystykę grupy pacjentów, u których wystąpiło ultrasonograficznie potwierdzone wgłobienie, a także analizę zastosowanego sposobu postępowania. Materiał i metody: Do retrospektywnego badania przekrojowego zakwalifikowano 40 pacjentów hospitalizowanych w szpitalu dziecięcym, u których w trakcie badania ultrasonograficznego opisano występowanie wgłobienia jelita cienkiego w cienkie. Wyniki: U 80% dzieci stwierdzono pojedyncze wgłobienie jelita cienkiego w cienkie, a u 20% pacjentów – podwójne wgłobienie lub jego współwystępowanie z wgłobieniem krętniczokątniczym. Dzieci prezentowały niecharakterystyczne objawy, takie jak ból brzucha, biegunka, wymioty czy gorączka. Większość (87,5%) przypadków stanowili pacjenci skierowani ze szpitalnej izby przyjęć. Ponad połowa wgłobień (55%) miała miejsce u dzieci między 2. a 5. rokiem życia i minimalnie częściej występowały one u chłopców niż u dziewczynek (22:18). Większość wgłobień (56%) była zlokalizowana w śródbrzuszu. 66,6% wgłobień miało <30 mm długości. Jedynie 6,67% dzieci wymagało laparotomii, a w pozostałych przypadkach udało się uzyskać odgłobienie przy postępowaniu zachowawczym. Wgłobienie ustąpiło już podczas pierwszego badania ultrasonograficznego u 12,5% dzieci, a tylko u 27,5% pacjentów zostało ono uwidocznione również podczas drugiego badania, które miało miejsce co najmniej 4 godziny później. Wnioski: Długość wgłobienia jest jednym z najważniejszych parametrów decydujących o zastosowanym leczeniu. Przy wgłobieniu jelita cienkiego w cienkie o długości ≥35 mm konieczne może być postępowanie chirurgiczne. Każdy przypadek należy rozważać indywidualnie, praktykując kontrolę ultrasonograficzną zarówno po stwierdzeniu wgłobienia jelita cienkiego w cienkie, jak i przed samym zabiegiem operacyjnym.

Słowa kluczowe: ultrasonografia, wgłobienie jelita cienkiego w cienkie, wgłobienie jelita